Wanneer is een training zwaar genoeg om herstel te verdienen?

Er is een zin die ik in héél veel adviesgesprekken hoor.

„Ja, ik neem wel een recovery shake. Na zware trainingen.”

En elke keer gaan mijn wenkbrauwen omhoog. Niet omdat het fout is. Maar omdat er een enorme valkuil verscholen zit in die twee woordjes: zware training.

Want wat maakt een training zwaar? En wie of wat beslist dat?

Data en gevoel: twee onvolledige meters

Veel sporters baseren zich op data. Uren, kilometers, hartslag, vermogen, tempo’s…
Nuttige cijfers, geen discussie daarover. Maar data van die éne training vertelt je niet hoe je geslapen hebt, hoeveel stress je had, wat de dagen ervoor al gevraagd werd van je lichaam of wanneer de volgende training gepland staat.

Een training die er op papier „licht” uitziet, kan in de context van een stresvolle dag of een zware trainingsweek de druppel zijn die de emmer doet overlopen.

Anderen gaan op gevoel. Maar ook dat is gevaarlijk terrein.
Een lange duurtraining kan chill aanvoelen en toch een serieuze aanslag zijn op je cumulatieve vermoeidheid. En een VO₂max-blok in een lange training voelt minder zwaar aan dan datzelfde blok in een korte sessie.

Je gevoel is subjectief. Je brein onderhandelt.
Maar je lichaam niet.

De juiste vragen stellen

Stel jezelf dus niet de vraag: „was deze training zwaar genoeg om herstel nodig te hebben?”

Vraag jezelf in plaats daarvan het volgende af:

• Hoe intensief was mijn training in de context van mijn hele week?
• Hoeveel tijd heb ik tot mijn volgende training?
• Wat heeft mijn lichaam nodig om daar zo fris mogelijk aan te starten?

Deze drie vragen veranderen de manier waarop je naar herstel kijkt.
En dus ook de manier waarop je traint. En daar rendement uit haalt.

Timing is alles

Heb je meer dan 24 uur tot je volgende sessie? Dan doet gewone, degelijke voeding in de meeste gevallen prima haar werk en heb je geen speciale producten nodig.

Maar staat er binnen 12 tot 24 uur opnieuw een training gepland?
Dan is herstel geen bijzaak meer.
Dan is het een strategie. En geen overbodige luxe.

Het sluipende gevaar

Nonchalant omgaan met herstel heeft geen acute gevolgen.
Je merkt het nauwelijks van de ene dag op de andere.
Maar je lichaam begint stilaan te besparen op de ‘minder essentiële’ zaken zoals weerstand, hormonale balans en herstelcapaciteit.

Zo kom je zonder het te beseffen in een situatie terecht waar je absoluut weg wil blijven als sporter.

Want pas weken later, begin je het te merken:

• Je gaat minder vooruit, ook al train je hard.
• Je bent doodmoe en staat uitgewrongen op. Ook al slaap je genoeg
• Je reageert slechter op training.
• Je wordt sneller ziek of geraakt geblesseerd.

Deze signalen zijn geen toeval. Het is een patroon dat ik vaker zie terugkeren bij sporters die structureel te weinig aandacht geven aan herstel.

Herstel verdien je niet. Je plant het.

Herstel is niet iets dat je ‘verdient’ als je training goed genoeg was.
Het is de voorwaarde voor de volgende training.
Systematisch, proactief en zonder onderhandelen.

Wil je hier dieper op ingaan? In aflevering #19 van De Sportapotheek Podcast ga ik hier uitgebreid op in. Met de metaforen die blijven hangen, de valkuilen die ik dagelijks zie en de concrete handvatten die je morgen al kan toepassen.

Beluister hem via je favoriete podcastplatform of via www.desportapotheek.com 🍊

Wil  je zelf ook de juiste herstelproducten inzetten op het juiste moment?
Bekijk het assortiment in de webshop. Zorgvuldig samengesteld, correcte formules die doen wat ze moeten doen.